Der Beereboom
Noch steiht de groote Beereboom
am Giebel dicht am Borm,
und in dem betauten Gras
he sung di oawends oft ön Droom,
he bruusd ön Wind on Storm.
On wie he bleejd ön jedem Joahr!
Een eenziger witter Struuß,
so stünd he groot on wunderboar
hoch äwrem graue Huus.
Demm keem mi dat so önnen Sönn:
Dat sit wie Hochtied ut!
Dat Huus dat mott de Brüdjam sönn,
dä Boom, dat ös sin Bruut. -
He weet om alle, dä hier moal
geläwt, geleewt, gelacht,
on wenn dat Onglöck di dröckd doal,
he hett bi di gewacht.
He ruscheld möt de Bläder so:
"Si stöll, dat geit värbie,
uck du warscht wedder frösch ön froh,
uck du warscht wedder frie.
Hool Liew on Seel groad on gesund,
ek weet een Glöck, dat höllt:
To wasse deep ut eegnem Grund
so lang et Gott geföllt!" -
Der Birnbaum
Noch steht der große Birnbaum
Am Giebel, dicht am Brunn.
Er sang dich abends oft im Traum,
er braust bei Wind und Sturm.
Und wie er blüht in jedem Jahr:
Ein einz`ger weißer Strauß.
So stand er grad und wunderbar,
hoch überm grauen Haus.
Da kam mir das so in den Sinn:
Das sieht wie Hochzeit aus.
Das Haus, das muß der Bräut`gam sein,
der Baum, das ist die Braut.
Er weiß um alle, die hier mal
Gelebt – geliebt – gelacht.
Und wenn das Unglück dich drückt sehr,
er hat bei mir gewacht.
Er rauscht mit seinen Blättern so:
„ Sei still, das geht vorbei“.
Auch du wirst wieder frisch und froh,
auch du wirst wieder frei.
Halt Leib und Seel`grad und gesund.
Ich weiß ein Glück, das hält:
Zu wachsen tief aus eignem Grund,
so lang es Gott gefällt. -